Author: bartek zielinski

Msza Święta, poczęstunek, który przygotowała grupka II b kobiet, modlitwa dziękczynienia- prowadzona przez Diakonię Uwielbienia, ogłoszenia to, jak wszyscy wiemy, stałe elementy każdego naszego spotkania, także tego ostatniego z 28 marca.

Natomiast konferencję na temat pokory powiedziała nam Ewa Grosfeld. Oto kilka informacji przez nią przypomnianych.  Pokora to królowa, fundament  pozostałych cnót. Bóg lubi pokorę, ponieważ to umiejętność chodzenia w prawdzie. Natomiast człowiek pokorny to ten, który potrafi stanąć w prawdzie o sobie. Tylko ten, kto uznaje swoją grzeszność, ma szansę wzrastania w duchowości. Serce pokorne zawsze pyta: „ Co mogę jeszcze zmienić w sobie?”, natomiast pyszne mówi: „Co mogą inni zmienić w sobie.” Pokora jest dziękczynieniem, a zgłębianie miłości i miłosierdzia Boga zawsze do niej prowadzi. Bezinteresowne pochwalenie kogoś przyczynia się do wzrostu pokory. Odtrutką na pychę jest właśnie dziękczynienie Bogu i ludziom. Natomiast z pychy rodzi się niedocenianie innych, a brak refleksji nad sobą. Być miłym i łagodnym nawet wtedy, gdy się jest poniżanym- to wielkie wyzwanie. Najlepszym sposobem na uczenie się tej postawy jest naśladowanie Jezusa. Zatem miejmy pragnienie, aby On dał nam tę łaskę i prośmy: „Jezu cichy i pokornego serca, uczyń serce moje według serca Twego.”

Dziękujemy Ewuni za przypomnienie cennych prawd, które pozwolą nam wzrastać w duchowości.

„Pamiętaj o nas Miłosierny Panie”

To refren psalmu 25, który wprowadził nas w czasie Liturgii Słowa do Mateuszowej Ewangelii. W dialogu Apostoła Piotra z Jezusem usłyszymy; „Panie, ile razy mam przebaczyć, czy 7 razy?” Odpowiedź Jezusa zaskakuje, nie 7 a 77 razy.

Mamy przebaczyć z serca, nasze/moje przebaczenie jest bramą do Nieba. To decyzja woli. Doświadczając krzywdy, popatrzmy na Jezusa, który uczy nas, jak mamy to zrobić. Nasz Zbawiciel, wisząc na krzyżu, mówi: „Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą co czynią”. Doświadczamy przebaczenia Chrystusowego także w każdej spowiedzi. To przy kratkach konfesjonału Pan Bóg okazuje swoją Twarz – Miłosiernego Boga.

Czy Ty jesteś miłosierny dla swoich oprawców? Czy idziesz Drogą Miłosiernego przebaczającego Pana?

Trwamy w trzecim tygodniu Wielkiego Postu, to dobry czas na zatrzymanie się nad księgą Izajasza, największego proroka zapowiadającego nadejście Jezusa Chrystusa. Pomógł nam w tym ksiądz Zbigniew Skuza, którego od jakiegoś czasu gościmy na naszych wspólnotowych spotkaniach.

„W Jego ranach jest nasze zdrowie” – tym cytatem z Iz. 53,5 ksiądz Zbigniew rozpoczął konferencję. Skupił się na IV pieśniach, które usłyszymy w Wielkim Tygodniu poprzedzającym Święta Zmartwychwstania Pana.

Pieśni te czytając, medytując kolejno, jedna po drugiej pozwolą poznać;

• W I pieśń Iz. 42, 1-7 (8,9); Sługę Pańskiego, natchnionego Duchem, który
  w Nowym Testamencie objawiony jest w czasie Chrztu i na Górze Przemienienia.
• W II pieśni Iz. 49, 1-6;  Sługę Pańskiego, Proroka natchnionego i Misjonarza, który przyszedł ze Słowem z Mocą i jest Światłem dla oświecenia pogan.
• W III pieśni Iz. 50, 4-9 (10,11); Sługę Pańskiego, który jest Zbawicielem
  i odrzuconym Prorokiem, oznajmiającym – „Ja i Ojciec jedno Jesteśmy”.
• W IV pieśni Iz. 52, 13-53,12; Sługę Pańskiego, Baranka zabitego, zmiażdżonego cierpieniem, Zbawiciela wszystkich.

Jak zawsze konferencja Księdza Skuzy była ubogacona Słowem, które odkrywała przebogate bogactwo Biblii, która wywołała chęć powrotu do Słowa w zaciszu swojego serca. Na nowo otwarła przebogate pokłady tekstów Ewangelii, które choć usłyszeliśmy kolejny raz, to tak jakby pierwszy. Dziękujemy za ten zachwyt Słowem.

Kolejne wspólnotowe spotkanie za nami, kolejna Msza Święta za nami, kolejna wspólnotowa modlitwa za nami. Odszukaj w tej wspólnocie siebie, Miłosierny Bóg czeka na Ciebie?

AMEN

Za nami kolejne dni Wielkiego Postu, kolejna wspólnotowa Msza Święta i kolejne spotkanie. W tym czasie mamy szukać swojego miejsca w Kościele Chrystusowym, szukać drogi nawracania się.

            W czasie Mszy Świętej celebrowanej przez księdza proboszcza M. Mieczkowskiego, Pan Bóg w Swoim Słowie uczy nas, jak mamy się modlić. Jesteśmy w okresie Wielkiego Postu, którego fundamentem jest modlitwa, post i jałmużna. Tu Słowo pochyla się nad nami i Pan mówi do nas i uczy modlitwy –  „Ojcze nasz…” Spróbuj zatrzymać się i wejść w kolejne prośby tej modlitwy.

Do kolejnych fundamentów, odniosła się Lidia Choińska, która przygotowała i wygłosiła obecnym na spotkaniu-konferencję. Przypomniała nam hasło obecnego Roku Liturgicznego „Wierzę w Kościół Chrystusowy”. Zainspirowała do rozumienie głębi tych słów i wprowadziła do potrzeby ciągłego nawracania się, zwłaszcza w czasie wielkopostnym, podkreślając, iż modlitwa, post i jałmużna to zespolone elementy, które tylko w tej triadzie są pełnią naszego duchowego  przeżywania Wielkiego Postu.

Nasze/moje nawracanie, to wzrastanie w Panu Bogu. Jezus mówi „Pójdź za mną”, mam iść, mam formować się, mam pielgrzymować do końca. Zatrzymanie się to stagnacja, to przestrzeń do działania złego.

W tym świętym czasie Wielkiego Postu, mamy udać się na pustynię, izdebkę swojego serca i kontemplować obecność Boga w codzienności, pracy, działaniu i posłudze. Sam Jezus swoim przykładem, Słowem, także przez Maryję zachęca nas do tego. Mamy pościć sercem, wzbudzając w sobie intencję, z miłości do Boga i ludzi, cały czas z modlitwą w sercu i życiu. Dzisiaj potrzebujemy także postu od obojętności, perfekcjonizmu, różnych uzależnień, bowiem prawdziwy post to wyrzekanie się grzechu, własnych słabości.

Panie Boże, prowadź nas w naszych wielkopostnych postanowieniach. Wzbudzaj czyste intencje, obdarzaj pragnienie nawracania i trwania w Tobie.

AMEN